Jestem tradycjonalistą- dla mnie wciąż istnieje siedem historycznych dzielnic Warszawy, a jedną z najbliższych mi zawsze był ŻoliborzJ
Na Żoliborzu mieszkałem, do żoliborskich parafii chodziłem na religię, tu zdawałem maturę. Na Żoliborzu jako uczeń startowałem w pierwszych zawodach przełajowych właśnie na Kępie Potockiej (trochę inaczej wtedy ona wyglądała). Wiele lat później po podziale administracyjnym na kilkanaście dzielnic, okazało się, że sporo z tych miejsc już nie należy do Żoliborza tylko do Bielan, ale dla mnie to i tak zawsze będzie ŻoliborzJ Tutaj na Żoliborzu wystartowałem po raz drugi w jego Grand Prix. Przed rokiem byłem czwarty w klasyfikacji OPEN.

W tym roku miałem szansę stanąć na podium i zająć trzecie miejsce (pierwsze dwa były „zarezerwowane” dla Rafała i Tomka), ale trzeba było o nie powalczyć.
Przed ostatnim biegiem z serii GP Żoliborza miałem dziesięć punktów straty do Szymona. Plan był prosty: przybiec przed Szymonem, być w pierwszej piątce i uważać na Roberta. Udało się, choć nie było łatwo. Jakieś 400 metrów, niesiony adrenaliną startową, biegłem z „Wielką Trójką”J, czyli Darkiem, Rafałem i Tomkiem. No, ale oni to dla mnie jeszcze za wysokie progi  i musiałem odpuścić, żeby się nie zarżnąć i nie zapłacić za to na końcowych metrach. W sumie pokonałem około 9500 metrów biegnąc samotnie, kontrolując przewagę nad Szymonem i Robertem. Pomógł mi doping moich Rodziców oraz naszych sympatyków, zwłaszcza Darka.

Sama trasa na GP Żoliborza, gdybym miał ją określić jednym słowem, to powiedziałbym, że jest wymagająca. Jedna pętla ma 1950 metrów, czyli trzeba ich zrobić pięć a start jest przesunięty o te 250 metrów. Zaraz za „Łukiem triumfalnym” zaczyna się podbieg, który na pierwszym kółku może się nie odczuwa, ale na ostatnich bardzo. Ten podbieg jest najdłuższy i najbardziej stromy, ale to nie koniec atrakcjiJ Na biegacza czekają jeszcze co najmniej dwa podbiegi: pierwszy tuż za mostem, a drugi, taki delikatny na łuku, gdy się obiega kanałek i jest zakręt o 180º . Właśnie! Liczne zakręty, to następna specyfika tej trasy. Ale ja bardzo ją lubię, mimo że do najłatwiejszych nie należy. Idealnie zmierzona posiada atest,  jest urozmaicona i ciekawa, cały czas pozwala śledzić dystans i do najlepszych i do goniących. Jest dokładnie taka jak już wspomniałem: wymagająca.
Ma tylko jedną rzecz, która wymaga poprawy i którą władze dzielnicy powinni zmienić: dziurawą, pofałdowaną asfaltową nawierzchnię grożącą kontuzjami.

 Po wczorajszym udanym starcie i miejscu na podium obok wybitnych biegaczy, dla mnie „Zielony Żoliborz” jest jeszcze bardziej kochanyJ

  2 komentarzy