Dziś debiutowałem w III Biegu Ursynowa. Wrażenia? Świetny bieg pod każdym względem: trasa, organizacja, lokalizacja, atmosfera. No i nowa życiówka- 17:27 J

Trasa jest bardzo szybka, wymarzona do bicia rekordów. Pewny jestem, że Maciek Lucky pobiegłby tu 5km w 16minut, a Kuba w 18. Pierwsze dwa kilometry biegnie się prosto, jak w mordę strzeliłJ, szeroką ulicą. Można więc biec swoim rytmem od samego początku nie tracąc energii na obieganie innych biegaczy. Urok tej trasy polega też na tym, że w połowie między drugim a trzecim kilometrem widać jest biegnących w czołówce. Ja pierwszą dziesiątkę widziałem tuż przed nawrotem na 3400 metrze. Widziałem tylko pierwszą dziesiątkę, ponieważ sam byłem jedenastyJ I to też jest plus dla tej trasy: biegniesz i widzisz przyglądających ci się innych biegaczy. Jest taki bezpośredni kontakt między jego uczestnikami. Trasa posiada atest.

Organizacja była wzorowa. Pomiar czasu za pomocą chipów, na starcie podział na strefy czasowe, oznakowanie trasy idealne, bardzo dobre zabezpieczenie trasy przez woluntariuszy i dzielnych milicjantów z drogówki (naprawdę!), na mecie butelka wody, medal i koszulka. Do tego jeszcze szatnie, depozyt i wystarczająca ilość toalet. Tu najlepiej widać, ile zależy od zainteresowania i wsparcia dzielnicy.

Lokalizacja też jest idealna, nawet dla kogoś dojeżdżającego, tak jak ja, na ten bieg z Bielan. Wysiada się na stacji Imienin i już się jest w biurze zawodów, gdzie wszystko jest przygotowane dla zawodników.

Atmosfera również była w porządku. Po prostu była taka sportowa atmosfera, jaką chciało by się widzieć na każdych zawodach: ani za dużo „pikniku”, ani za dużo zbędnego napuszania się i „pompy”.

Aha! No i obsada doborowa: medaliści mistrzostw Polski Anna Jakubczak (tylko tej nie dałem rady) i Rafał Wójcik, Jean Marc Leanardo trener z Gabonu Lidii Chojeckiej (tylko ten był ode mnie starszy), były piłkarz Legii Marek Jóźwiak (21:59 Bereta), ale i tak wygrał „syn wiatru i gazeli”, Kenijczyk. Czterech pierwszych ukończyło bieg w 14 minut. Nieźle!
Za rok muszę powtórzyć ten bieg i złamać te 17 minut. Maciek

            Było pięknie tylko w pewnym momencie przyszło wybierać , biegać po piachu , czy pod górkie , potem słońce plus przebiegnięte kilometry oraz potraktowany z należytą obojętnością punkt z napojami , sprawiły że ustach sahara , a jeszcze ktoś przykręcił kurek z tlenem , bo nagle się go mało zrobiło ,  serce i puls , dawno powyżej maksymalnego pułapu ,o lewej stopie która rwała przy każdym kroku gorzej niż chory ząb pisał nie będe .Jednym słowem rutyna do 9 km , kiedy się zastanawiałem jak tu dyplomatycznie powiedzieć partnerce że ja tu się położe na pół godzinki , ta zrównała się zemną i miną niewiniątka , jedno krótkie pytanie , ale jakże bolesne - to co finiszujemy ? Zabić taką , to mało .Na mecie okazało się że przybiegliśmy z ponad dwu minutową przewagą nad następną parą , ponadto Aśka była równiez wogóle pierwszą kobietą na mecie , też z ponad dwie minuty przed następną. Tak dokładnie wygraliśmy rywalizacje  bieg parami pokonaliśmy dokładnie 40 innych zespołów .

          Na koniec takie podsumowanie , przebiegłem w rywalizacji indywidualnej więcej zawodów niż potrafie zapamiętać , ale biegać dla zespołu i pod szyldem WARSZAWIAKY to juz zupełnie inna bajka.            PIOTREK